7 Απριλίου 2008

Μπλουμ...


Dot theory no. ...

Οι άνθρωποι έχουν την τάση να σκαλίζουν, χωρίς να είναι πάντα σίγουροι για τα αποτέλεσματα του "σκαλίσματος" και χωρίς να είναι βέβαιοι ότι η αλήθεια με την οποία θα έρθουν αντιμέτωποι είναι τελικά...καλοδεχούμενη.


Οι γονείς μου έχουν περίπου 15 χρόνια που έχουν πάρει διαζύγιο, μια απόφαση που τότε με είχε βρεί 100% σύμφωνη. Από τότε, οι αναμνήσεις μου, για κάποιο λόγο που δεν γνωρίζω εξαφανίστηκαν μαζί με όλες τις παδικές μας φωτογραφίες
(εχω αμελήσει να πω ότι εχω έναν αδερφό τον οποίο όταν ήμουν μικρή ευχαρίστως τον αντάλλαζα με ενα κουτάβι αλλά πλέον έχω συμβιβαστεί με την ιδέα ότι 26 χρόνια πρίν "ήρθε για να μείνει" :P ) και οτιδήποτε θα μπορούσα να εχω ως σημείο αναφοράς για τα παιδικά μου χρόνια. Είχα κάποιες εικόνες - bits and pieces - τις οποίες είχα οικειοποιηθεί χωρίς όμως να είμαι σίγουρη για την αυθεντικότητά τους, καθώς επίσης και ότι κουβέντες μου επέτρεπε ο εγωισμός μου να κάνω με τους δικούς μου σχετικά με "όταν ήμουν μικρή μαμά..."

Στην ουσία, οι αναμνήσεις μου ξεκινάνε από τα 15 μου και μετά, αφήνοντας ενα μεγάλο κενό για το "πρίν" και δημιουργώντας ενα ακόμα μεγαλύτερο κενό για το "μετά". Γιατί κακά τα ψέματα, η παιδική μας ηλικία μας ορίζει εως ενα βαθμό.

Το Σαββάτο που μας πέρασε λοιπόν, κατόπιν έμμεσης πίεσης του "μικρού" μου αδερφού αποφάσισα να επισκεφτώ ενα οικόπεδο που έχουμε στο Δήλεσι και στο οποίο είχα τουλάχιστον 10 χρόνια να πάω.
Κι όμως εκεί πέρασα τα περισσότερα καλοκαίρια της ζωής μου. Μέσα σε ενα τροχόσπιτο που είχε η οικογένειά μου, ανάμεσα σε δεκάδες δέντρα που είχε φυτέψει ο μπαμπάς μου και στα οποία κάθε Κυριακή αφιέρωνε πόσες ώρες να τα ποτίσει, με την Έλενα την πρώτη μου παιδική φίλη που μας έβαζε η μαμά μου να κάνουμε
"γενική" στην τέντα εξω από το τροχόσπιτο πρίν παμε στη θάλασσα (Jesus christ super star mom!!!) και με όσους φίλους και συγγενείς έρχονταν να μας επισκεφτούν. Και ήταν πολλοί!

Θυμάμαι ότι κάναμε μπάνιο με το λάστιχο και για να έχουμε ζεστό νερό αφήναμε ενα βαρέλι όλη μέρα στον μέγα θερμοσίφωνα
ήλιο
. Θυμάμαι ενα τεράστιο δάσος που ξεκινούσε 2 μέτρα από την είσοδο του οικοπέδου, το οποίο οδηγούσε σε μια τεράστια αλάνα με χαμομήλι όπου ξαπλώναμε με τις ώρες και αφήναμε τον μπαμπά της Έλενας να μας ψάχνει επίσης με τις ώρες...είχαμε να λύσουμε το θέμα "Σωτήρης" τότε οπότε μη μας ζαλίζετε κύριε μπαμπά!

Αφού χώρισαν οι δικοί μου, το οικόπεδο μπήκε και αυτό σε μια διαδικασία παρελθοντοποίησης. Κάποια στιγμή πήραμε και το τροχόσπιτο από εκεί και όποιος πήγαινε ήταν για να ποτίσει τα δεκάδες δέντρα...με άλλη διάθεση πια. Ήταν το "πρέπει" και οχι το "θέλω", ήταν το "άντε παω εγω" και οχι το "πάμε". Κι εγω δεν ξαναπήγα ποτέ. Δεν ξέρω αν ήταν συνειδητή απόφαση ή οχι...Ξέρω πάντως πως όταν το 2000 το δάσος και μαζί και το οικόπεδο κάηκαν, μαζί έγιναν στάχτη και μπούρμπερη και ότι αναμνήσεις είχα από τότε. Και το ξέχασα...ήξερα ότι υπάρχει αλλά εως εκεί.

Το Σαββάτο λοιπόν, για να ξαναγυρίσουμε στο θέμα μας, μετά από συζητήσεις για το ότι το συγκεκριμένο οικόπεδο έχει γίνει ζούγκλα και πρέπει να καθαριστεί αλλιώς θα ξεπεταχτεί ο ζουλού ο μάυρος ο ταμ ταμ ταμ και στη συνέχεια πρέπει να το συρματοπλέξουμε αλλιώς θα χτίσει ο δίπλα νύχτα και δεν θα το πάρουμε χαμπάρι, το πήρα κι εγω απόφαση και πήγα. Τίποτα μα τίποτα δεν είναι ίδιο...από την άλλη ούτε κ εγω είμαι. Το οικόπεδο είναι σε καλύτερη κατάσταση από ότι περίμενα (οχι δεν έκανα βόλτα μέσα καθώς μου έχει καρφωθεί ότι το φιδάκι ο Διαμαντής έχει μετοικίσει μαζί με όλη του τη φαμίλια και δεν είχα πάρει ούτε ενα φοντάν η γουρούνα για το καλως ήρθατε!) αλλά το δάσος έχει εξαφανιστεί. Στη θέση του υπάρχει ένας τεράστιος λόφος με κοντοστούπικα θαμνάκια και καμία προοπτική δέντρου στον ορίζοντα. Α! Υπάρχει και μια βιλίτσα... :) Και η λογική μου λέει ότι εν καιρώ θα υπάρξουν και άλλες. Μια γειτονιά θα γίνουμε, καταπατητές του δικού μου δάσους, των δικών μου σκόρπιων αναμνήσεων. Και κάπου εκεί με έπιασε το φιλότιμο και είπα να το φτιάξω το ρημάδι. Αν δεν ενδιαφερθεί κανένας άλλος από την οικογένεια θα το κάνω εγω. Τι θα γίνει μετά δεν με νοιάζει. Πιστεύω όμως ότι αυτό, τελικά, θα το κάνουμε παρέα...

Αυτή ήταν η πρώτη βουτιά στο παρελθόν. Η δεύτερη έγινε ακριβώς την επόμενη μέρα όταν είχαμε πάει για φαγητό στο μπαμπά μου. Όσες φωτογραφίες δεν είχα δει τόσα χρόνια τις είχα χθές. Εγω μηνών, εγω χρονών, εγω στο σπίτι, εγω με καροτσάκι, εγω με τη μαμά, με το μπαμπά, με παπούδες και γιαγιάδες, στα πρώτα μου γεννέθλια, στη βάφτισή μου, εγω κλαίω μετά την τούμπα που ακολούθησε το πρώτο βήμα solo, εγω με τα κοτσιδάκια μου και με τα καρώ μου φορεματάκια (εσείς οι 2 "οι τσούχτρες" που μπορεί να αρχίσετε τα σχόλια, ΗΤΑΝ ΜΟΔΑ ΤΟΤΕ ΕΝΤΑΞΕΙ????)...εγω παιδί, μια εικόνα περίεργη λες και τελικά είχα αποφασίσει να δεχτώ τη θεωρία ότι φύτρωσα σαν μανιτάρι.

Σε άλλο πακετάκι είναι και ο αδερφός μου αλλά τις δικές μου τις είχε ξεχωρίσει να μου τις δώσει. Δεν ρώτησα που ήταν τόσα χρόνια γιατί δεν με ενδιαφέρει. Ίσως είχε καταλάβει την ανάγκη μου να έχω κάποιο παρελθόν με φωτογραφικά ντοκουμέντα και αποφάσισε να τις ξεθάψει. Σίγουρα αυτή η κίνηση με βρήκε απροετοίμαστη και χωρίς μπρατσάκια για τη βουτιά. Παρόλα αυτά, είμαι σε θέση να λέω, με σιγουριά πλέον, ότι από μικρή ήμουν ψηλό παιδί, είχα αδυναμία στον παππού μου, ήμουν ατσούμπαλη και παραπονιάρα, βασάνιζα τον αδερφό μου, δεν μου άρεσε να με βγάζουν φωτογραφίες (στις περισσότερες είμαι τελείως μουρτζούφλα!) και φυσικά...είχα σχεδόν πάντα τα μαλλιά μου κοτσιδάκια!

Btw...η παραπάνω φωτογραφία εκτός των "άλλων" αποδεικνύει ότι από μικρή είχα ψώνιο με τα καπέλα! :)


9 σχόλια:

xipasmenos είπε...

Αχου το μωρέ, απο μικρή φαινόσουνα!!!

Το οικοπεδάκι θες να τσοντάρουμε όλοι κάτι να γίνει η μπλογκοβίλα των οργίων; (δεν θα κάνουμε όργια το λέω επειδή είμαστε όργια)

One happy dot είπε...

Φαινόμουν δεν θα πει τίποτα!!! Λοιπόν την επόμενη φορά που θα παω στο οικοπεδάκι, τσακώνουμε βανάκι και φορτωνόμαστε όλοι μαζί με καρώ τραπεζομαντηλάκι και κιοφτέδες στο taperware και πάμε να το τσεκάρουμε! Villa των βλογίων οργίων!!!

Martin είπε...

Μα κι αν γυρίζει η σκέψη σου ξελογιαστή
στων παιδικών ματιών τις αναμνήσεις
οι θύμησες τρέχουν γλυκές σε ότι εσύ θελήσεις.
Δεν είν’ η αλήθεια π’ άνοιξε τη πόρτα την κλειστή
Ειν η ματιά η ανέφελη που λαχταρά να δεί
Ότι για χρόνια πίστευες (;) πως έφυγε κι εχάθη
Στου ήλιου το βασίλεμα ,στου φεγγαριού τ’ αγκάθι.
Αλλ’ η ματιά η τωρινή είναι αυτή π’ αγγίζει
με της ψυχής την ομορφιά τη θύμηση εκείνη.
Και γέρνει επάνω κι’ ακουμπά γνώμη, καρδιά, κι ελπίζει…
Μοσκοβολάει η άνοιξη και χαίρεται και στήνει
ανυποψίαστη χαρά, λόγια, φιλιά, και χάδι
της νιότης εκειού του Απριλιού
τρεμάμενο σημάδι.
Βαρέλι; Πως και τόχες δεί, δεν ήταν έτσι εκείνο,
ήταν του ήλιου φίλημα και χάϊδεμα και κρίνο

Το πόνημα είναι ευμεγέθες ακατάλληλον δια blog αν σ΄αρέσει δώσε ένα mail να στείλω το αποδέλειπον και καλή εκδρομή.

One happy dot είπε...

πώς είναι δυνατόν για κάθε τι που γράφω να έχεις και ενα στιχάκι μου λές? :)
Εκδρομή είναι, έτσι όπως το λες, την οποία ελπίζω στο μέλλον να κάνω πιο συχνά...

Martin είπε...

Πρόκειται περί απλής εμπνεύσεως εκ των λόγων μιας αγνώστου bloggisas. Δεν έχω, τα φτιάχνω όταν διαβάσω τα διάφορα που γράφεις.Το θέμα δεν είναι αν εγώ γράφω το θέμα είναι αν σ' αρέσουν.
Το e-mail δεν τόδα παρ΄ότι τα είδον όλα
μάλλον το στιχούργημα σου εφάνη φόλα
σου δίδω το ημέτερον
αν σκεφθείς κάτι έτερον.
ametrwsalgein@gmail.com

One happy dot είπε...

Οπότε είμαι blogo-μούσα! :)

Μ'αρέσουν τα στιχάκια σου, απλά προτιμώ να παραμείνουν σε επίπεδο blog. Άλλωστε, αντίθετα με ότι νομίζεις, εμένα μ'αρέσουν τα μακρόσυρτα comments, με στιχάκια ή χωρίς!

Naf είπε...

οικοπεδάκι ακούω που μου έχεις αποκρύψει.ασχολίαστο.
αρνείσαι να δώσεις το mail σου στον άνθρωπο και τον αναγκάζεις να γράφει κατεβατά στο μικρό blogger. Δείξε λίγο κατανόηση. Δέν θα σου χακέψει το system (όπα πολλές άγνωστες λέξεις σου είπα).
κιοφτέδες πολύ ρετρό. Μου αρέσει. Να πάρουμε.

Martin είπε...

Αυτή είναι γραφή του Παλαμά όχι δική μου:

" Ο,τι στοχάζομαι είμαι, όχι ό,τι κάνω"

έτσι σαν απάντηση.

One happy dot είπε...

@Naf...άκουσες οικόπεδο κ αμέσως σήκωσες ραντάρ παλιοπροικοθήρα έτσι???? Όσο για τους κιοφτέδες....ρετρό δεν είναι, εσυ είσαι πειναλέουσα! Αλλά θα σε δώκω για να μη λες!

@Martin...συνέχισε να γράφεις! Δεν μπορείς να φανταστείς τι "σεντόνια posts" έγραφα στα δικά τους blogs...μη σου πω ότι θα το αρχίσω πάλι! :) καλημέρα!