3 Οκτωβρίου 2018

(Σ')αγαπώ, αγαπάμε γιατί...?



....γιατί αυτό μας δίνει ταυτότητα και προορισμό. Γιατί χωρίς αγάπη νιώθουμε μισοί. Γιατί έτσι δίνουμε. Ναι αλλά θέλουμε και να παίρνουμε. Αρα η αγάπη μας κάνει εγωιστές. Μας κάνει μίζερους ωρες ωρες και μικρούς. Κακές εκδοχές του εαυτού μας. Κτητικοί και ζηλιάρηδες. Ζητάμε οτι δίνουμε και όταν δεν το παίρνουμε τα παίρνει ολα ο διάολος. Τότε γιατί να αγαπάμε? Γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι μέσα απο την αγάπη? Γινόμαστε ανασφαλείς και απαιτητικοί. Γινόμαστε ολα εκείνα που δεν θα αγαπήσουμε ποτέ στον άλλον. Καταπιεστικοί και μικροί ζητιάνοι. Τότε γιατί αγαπάμε? Γιατί αλλιώς δεν ζούμε. Γιατί αναπνέουμε και υπάρχουμε μέσα απο εκείνο το υπέροχο χτυποκάρδι και το φτερούγισμα της πρώτης φοράς, της πρώτης στιγμής. Και αυτό δεν έχει ηλικία ούτε ιδανικές συνθήκες. Μπαίνει αποφασιστικά στη ζωή μας αλλάζοντας τα σχέδια των πλανητών και του σύμπαντος και παύουμε να είμαστε εκείνοι που είμασταν. Θα μπορούσες να ζήσεις χωρίς αγάπη? Οχι. Ακόμα κι αν σε πονάει? Ακόμα. Ακόμα κι αν δεν παίρνεις οτι δίνεις? Ακόμα. Ακόμα κι αν σε τρώει? Ακόμα. Γιατί? Γιατί αγαπώ σημαίνει οτι είμαι ζωντανός. Νιώθω το αίμα μου να πάλεται στις φλέβες μου, νιώθω την καρδιά μου να χτυπάει πιο δυνατά, νιώθω το μυαλό μου να χορεύει σε νότες που νόμιζα οτι δεν μπορώ καν να περπατήσω. Εχω να δώσω να προσφέρω να χαρίσω απλόχερα κι ας ελπίζω κρυφά σε μια ανταπόδοση που ξέρω καλά πως δεν θα έρθει. Αγαπώ σημαίνει οτι αναγνωρίζω στον άλλον κάτι που αξίζει να αγαπηθεί και αυτό εξυψώνει και τους δυο μας. Αγαπώ σημαίνει οτι εχω να πω ιστορίες. Ίσως με ενα τέλος διαφορετικό απο εκείνο που θα ήθελα, ίσως με κανένα τέλος, ίσως μόνο με εκκρεμότητες. Αλλά αγαπώ. Και αυτό με κάνει καλύτερο άνθρωπο παρα τα ελαττώματά μου. Οχι οτι μου δικαιολογεί τα λάθη μου αλλά σαν κάπως  να τα χαϊδολογάει όταν μου παραπονιούνται. Αγαπώ και αποσυντονίζομαι. Αγαπώ και δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Αγαπώ και απλά υπάρχω και κάνω λούπες γύρω απο τα θέλω και τα πρέπει μου και σιγοτραγουδάω στίχους που νομίζω οτι με νιώθουν μονο και μονο επειδή εγω δεν μπορώ να σκαρώσω ενα τραγούδι που να έχει ρυθμό. Επειδή εγω απλά αγαπώ και ακόμα και τις μέρες που αυτό δεν είναι αρκετό εμένα μου αρκεί. Κι ας μην στο λεω, κι ας μην στο γράφω γιατί θα τρόμαζες με σελίδες γεμάτες καρδιές κι εγω δεν θέλω να σε τρομάξω. Οπότε σωπαίνω και εξαφανίζομαι και με ψάχνω σε σελίδες βιβλίων που ταξιδεύουν το νου. Αγαπώ, σ'αγαπώ γιατί έτσι. 

19 Φεβρουαρίου 2014

Γυρί-ζω!

Ξαναγυρνώ σαν τον δολοφόνο που επιστρέφει πάντα στον τόπο του εγκλήματος...για λίγο για πολύ θα δείξει. Με τόσες ανατροπές από την τελευταία φορά που έγραψα το μόνο που δεν παίρνω σαν δεδομένο είναι ο χρόνος και οι αποσκευές του. Ξαναγυρνώ και αφιερώνω το πρώτο ποστ στο παλλικαράκι μου, στο γιο μου...ναι είμαι μαμά πια και καμιά φορά νομίζω οτι τίποτα από οσα εχω κάνει στη ζωή μου δεν είχε μεγαλύτερη αξία από αυτό. Και μιας και στο ραδιόφωνο αυτή τη στιγμή παίζει Rihanna-Diamonds, σιγοτραγουδώ για το δικό μου διαμαντάκι. Θα μπορούσα να είμαι πιο κουλτουριάρα και να "ντυσω" την επιστροφή μου με κάτι πιο...πιο...αλλά οχι, πιστεύω στην τύχη και στις συμπτώσεις και πατάω Play!

19 Σεπτεμβρίου 2012