20 Ιουνίου 2011

Πρός: Εσένα
Από: Εμένα

Ψάχνω να βρω μια προσφώνηση αλλά καμιά δεν μου φαίνεται αντιπροσωπευτική. Αποφάσισα να σου γράψω και να σου μιλήσω όπως μου βγαίνει, χωρίς να σβήσω, να διορθώσω, να αλλάξω κάτι.
Να σου μιλήσω από καρδιάς, να σε παρακαλέσω ειλικρινά κι εσυ...εσυ όπως πάντα να κάνεις αυτό που είναι να κάνεις.
Ξέρεις καλά οτι αυτές τις μέρες αγχώνομαι και φρικάρω και ζω σε μια παράλληλη διάσταση εξαιτίας της αυριανής επέμβασης του Γιώργου. Για κάποιο λόγο που ενδεχομένως ξέρεις καλύτερα, εχω χάσει κάθε ίχνος αισιοδοξίας και λειτουργώ λες και τα χειρότερα έχουν έρθει. Νιώθω πως ζω μια μέρα μετά κι οχι στο σήμερα. Νιώθω οτι πονάω ακόμα κι αν δεν έχει γίνει κάτι. Νιώθω πως έχει αλλάξει η ζωή μας ενω ολα είναι ακόμα, φαινομενικά, ίδια.
Να είναι προαίσθημα?
Να είναι παιχνίδια του μυαλού? Για εκείνα που φοβάμαι εχω πάντα άσχημο προαίσθημα. Ακόμα κι όταν για λίγο το άγχος και η μαυρίλα μου με αφήνουν να ηρεμήσω, έρχεται ενα κύμα εκεί που δεν το περιμένω και με παρασύρει σε νεα "ταξίδια".
Σκέφτομαι πολύ και τη μαμά μου...τόσα χρόνια ερωτευμένοι οι δυο τους. Εκείνη για να τον φροντίζει, να του θυμίζει τα χάπια του, να του μαγειρεύει τα ανάλατα και άνοστα που κάνει να τρώει, να τον λέει "Γιωργάκη μου" και να γελάει. Κι εκείνος για να την κάνει να γελάει. Με ανέκδοτα, με αστείες γκριμάτσες, με την αισιοδοξία του.
Προσπαθούσα να προετοιμάσω τη μαμά μου για ολα και με κοιτούσε με ενα βλέμμα...σαν μικρό παιδί που προσπαθείς να του εξηγήσεις τα μυστήρια του κόσμου. Αφού είναι η παρέα μου. Αφού είναι ο άνθρωπός μου. Αφού...

Γράφω για να σε παρακαλέσω να πάνε ολα καλά. Μέσα από εδω ναι. Αφού εδω εκφράζομαι, εδω γράφω. Σε ικετεύω να πάνε ολα καλά. Το καλά είναι σχετικό βέβαια...παρόλα αυτά, εχω εμπιστοσύνη σε οσα ορίζεις, σε οσα αποφασίζεις, σε οσα συμβαίνουν για κάποιο λόγο και για τίποτα. Δεν ξέρω που ακριβώς απευθύνομαι και πρός τα που να κοιτάξω. Το ψηλά και το χαμηλά δεν έχουν όρια. Εκεί που κρύβεται ο ήλιος στη δύση, από εκεί που βγαίνει ο ήλιος στην ανατολή....σημάδια στον ορίζοντα που θέτω για να ξεκουράζω το μυαλό μου.

Καμιά φορά καταφεύγω σε χαζές τακτικές που υιοθετούσα όταν ήμουν παιδί για να προβλέψω βάσει των πιθανοτήτων τι θα γίνει...αν το επόμενο αμάξι που θα περάσει είναι κόκκινο θα πάνε ολα καλά. Αν ανοίξει τώρα η πόρτα του ταχυδρομείου θα πάνε ολα καλά. Αν χτυπήσει 3 φορές το τηλέφωνο πριν να μου απαντήσουν θα πάνε ολα καλά. Θα πάνε ολα καλά...Θα πάνε ολα καλά...?

Δεν εχω κάτι άλλο να σου ζητήσω αν και ξέρω καλά πώς μέσα μου, σιωπηλά, σου ζητάω συνέχεια. Κάθε λεπτό που περνάει, κάθε στιγμή, γίνομαι ολοένα και πιο απαιτητική και ζητάω. Μη με πάρεις για εγωίστρια. Πες απλά πως είμαι όπως όλοι και μέτρα πόσο αξίζει η απαίτησή μου. Κι εγω θα καταλάβω, γιατί δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Γιατί εκείνα που δεν μπορώ να ορίσω μπορώ μόνο να αποδεχτώ.

Μέχρι το επόμενο δευτερόλεπτο που θα σου ξαναστείλω με τη σκέψη μου ακόμα μια παράκληση, σε αφήνω με την ελπίδα οτι...οτι υπάρχει ελπίδα.

Ειρήνη

7 σχόλια:

Hfaistiwnas είπε...

Έλα βρε Ντοτ! Όλα καλά θα πάνε! Μην σκέφτεσαι έτσι!!
Το εύχομαι!!!

Aunt Donna είπε...

Πουλί μου όλα θα πάνε καλά.
κράτα γερά!!!!
σαγαπάω!

apos είπε...

Δεν ξέρω ειλικρινά σε ποιον απευθύνεσαι, αλλά αν είχε έστω και ένα λεπτό στη διάθεσή του/της για να σε γνωρίσει, θα ικανοποιούσε τις αγωνίες σου για 100 ζωές.

Μακάρι.

petites musiques de mon coeur είπε...

μόλις πέρασε ένα κόκκινο αυτοκίνητο ψηλούλα!

One Happy Dot είπε...

@Εσένα...

Σ'ευχαριστώ...ειλικρινά, απο καρδιάς...

@Εσάς...

Σας ευχαριστώ...ειλικρινά, από καρδιάς...δεδομένης της κατάστασης ολα πήγαν καλά! :) Έπεται και συνέχεια αλλά όπως είπε ένας καλός μου φίλος, I will never walk alone...
Ευχαριστώ!

Zero Point είπε...

Αγαπητή μου Ψηλή, όλα πήγαν καλά όπως μας επισήμανες και όλα θα πάε καλά. Η ελπίδα είναι κάτι που κανείς δεν έχει δικαίωμα να μας πάρει. Φιλί γλυκό, ζουπηχτό και μεγάλη αγκαλιά!!

One Happy Dot είπε...

@Zero Point...

έτσι είναι γλυκάκι μου...με την ελπίδα ζούμε και τελικά είναι η ελπίδα που μας κρατάει ακέραιους!
Σε φιλώ γλυκά και...εξαφανίστηκε η ταμπέλα της κας. Μπισκοτάκι...πάλι θα την ψάχνεις??? :)