Κάτι δεν πάει καλά...

...είναι 1 το βράδυ και είμαι ακόμα στη δουλειά!
...είναι τέλος Ιουλίου και εχω ακόμα 2 γεμάτες εβδομάδες μέχρι να κλείσω την πόρτα του γραφείου πίσω μου με την άδεια ανα χείρας.
...είναι το πρώτο post μετά το καλοκαιρινό αποχαιρετιστήριο κι ενω η μουσική παίζει και η έμπνευση εξακολουθεί να είναι χαμένη στο παλιονησί της φωτογραφίας δεν εχω ούτε μια δική μου καλοκαιρινή φωτογραφία να ανεβάσω...ακόμα!
...είναι κουραστικές οι τελευταίες μέρες που δεν περνάνε και η συσσωρευμένη κούραση κάνει τα δύκολα δυσκολότερα!
...(μάλλον) είναι που μου λείπεις...

Υπομονή...
(=αρετή όταν τη διαθέτεις, αφορμή για νευρικό κλονισμό όταν την προτείνουν οι ηδη λουόμενοι και διακοπεύοντες, τελευταία ελπίδα σωτηρίας ώστε να μην γυρίσει το μάτι και τα κάνεις γης μαδιάμ! Υπομονή λοιπόν!)

Εξακολουθεί να αγνοείται η άτιμη!!!

...
Αλλά που θα πάει δεν θα γυρίσει να βάλει ενα πλυντήριο, να πάρει μια δεύτερη αλλαξιά ρούχα, να πληρώσει κανένα λογαριασμό που έχουν φτάσει στο ύψος τη Γκιόνας και απειλούν να την ξεπεράσουν??? Όταν γυρίσει θα της δώσω να καταλάβει! Μέχρι τότε όμως αποφάσισα να στείλω και το παρόν βλόγι για διακοπές να ξεκουραστεί, να μαυρίσει, να κάνει γνωριμίες, να πάρει τα πάνω του βρε αδερφέ!

Αν θα παω κι εγω μαζί? Οχι αγάπη μου...εδω θα είμαι μέχρι τις 8 Αυγούστου να φυλάω την πόλη μπας και πάει πουθενά. Αλλά που θα βρεί καλύτερα θα μου πείς!

Εν πάση (->κατόπιν υποδείξεως της - βάζω αντίχερα ναζιάρικα στα χείλη και κάνω το γνωστό κόλπο με το λοξό γλυκό κοίταγμα- φίλης decor) περιπτώσει, φιλοθεάμον κοινό σου εύχομαι να περάσεις πολυτρομερές διακοπές μέσα ή/και εξω από την τσιμεντούπολη, να μαυρίσεις από τον ήλιο, το νέφος ή από το κακό σου που θα βλέπεις τους άλλους να φεύγουν ενω εσυ θα παραμένεις ενταύθα και αν δεις την άτιμη βρες ενα τσουλούφι και σύρτην πίσω!

Σε γλυκοφιλώ στη μούρη και μέχρι το Σεπτέμβριο που θα τα ξαναπούμε-εκτός αν επιστρέψει η σουρτούκο ή κοσμοϊστορικά γεγονότα λάβουν χώρα όπως π.χ. μια ξαφνική Nutelloβροχόπτωση-να θυμάσαι να φοράς αντηλιακό γιατί τώρα που μίκρυναν οι συσκευασίες στο γιαούρτι-οικονομία του κώλου pardon κιόλας!-δεν συμφέρει να αυτογιαουρτώνεσαι!

Φιλιά φιλιά φιλιά...τραγουδιστά!

DJ βάλε την κασσέτα στο μαγνητόφωνο να παίζει και το νου σου μη μασήσει την κορδέλα!!!! Δεν έχουμε άλλη!!!!!!!!

MySpace Music Playlist at MixPod.com

Έμπνευση...αγνοείται!

...την έκανε η άτιμη με ελαφρά πηδηματάκια πρός άλλες παραλίες μαγικές και ξέμεινα εγω εδω να καθαρίζω τα αποτυπώματα που άφησε στην άμμο η πατουσάρα της! Όποιος και (ότ)αν την συναντήσει να της πεί να τσακιστεί να επιστρέψει στο κεφάλι μου διαφορετικά το παρόν ιστιοβλόγιο θα αυτοκτονήσει με Nutella! Α! Κι (ότ)αν αποφασίσει να διαβεί το κατώφλι να έχει σκουπίσει τα πόδια της γιατί θα εχω κάνει παρκέ!
Φχαρστώ!

Ρεαλιστικά...αδύνατον!

Και το έχει πει η Λαίδη Άντζελα..."έχτιζα παλάτια με νερό και άμμο, έπιασε βροχή τα'ριξε ολα χάμω"

Κάποιος μου είπε οτι το σύνθημα το Μαή του '68 ήταν το "είμαστε ρεαλιστές, ζητάμε το αδύνατο". Το βρήκα αντιδραστικό, επαναστατικό, και πάνω από ολα παντός καιρού. Έτσι κι εγω ως γνήσια ρεαλίστρια που (δεν) είμαι ζητάω τα εξής αδύνατα...και τα ζητάω δυνατά! Ακούει κανείς? Οχι? Δεν βαριέσαι εγω θα τα πω!

Λοιπόν έχουμε και λέμε...

Διακοπές εδω και τώρα!

Οικονομική αποκατάσταση δική μου και εκείνων που αγαπώ χωρίς πλέον άγχη και χωρίς να δουλεύουμε (Sakafiora my darling, εδω είσαι εσυ!)

Ως δια μαγείας απώλεια βάρους χωρίς στερήσεις με κύριο στοιχείο διατροφής τα γλυκά και τα παγωτά τα οποία θα προσδίδουν στην επιδερμίδα λάμψη και υγεία ενω παράλληλα θα ενισχύουν τον οργανισμό με τα θρεπτικά συστατικά που χρειάζεται ώστε να μεγαλώσω και να γίνω γερό παιδί χαρά γεμάτο. (Σημ. στο συγκεκριμένο σενάριο είμαι πάντα νεα πλήν ώριμη και παλεύω να μεγαλώσω αντί της πραγματικότητας που με βρίσκει να μεγαλώνω σε καθημερινή βάση ενω εγω αντιστέκομαι σθεναρά γατζωμένη από μια κολώνα φωνάζοντας "εγω δεν ήξερα ποιός είναι ο Michael Jackson, δεν τον πρόλαβα όταν γεννήθηκα!")

Αυτόματοποιημένο καθάρισμα του σπιτού που θα περιλαμβάνει καθημερινό ξεσκόνισμα, σκούπισμα, σφουγγάρισμα, τζάμια, πόρτες, παράθυρα, μπαλκόνια καθώς επίσης ΚΑΙ την άμμο των γατιών. Βέβαια θα μου πείς αν έχω - ρεαλιστικά - τόσα πολλά λεφτά θα εχω και μια Λεονί να με βοηθάει/φροντίζει/τα κάνει ολα για μένα αλλά...κατά βάθος είμαι παραδοσιακή νοικοκυρά και τα θέλω με τον τρόπο μου.

Ικανότητες μαγειρικής που θα ξεπερνούν το Μαμαλάκη, το σαμιαμίδι τον Jamie Oliver, τη Βέφα και τον Παρλιάρο μαζί. Ο έρωτας περνάει από το στομάχι και πολύ φοβάμαι οτι στη σχέση μας αυτή τη διαδρομή την παρακάμπτει!

Κι επειδή τώρα που τα ξαναδιαβάζω συνειδητοποιώ ότι γίνομαι πολύ υλίστρια και διαβάζει και η βαφτιστήρα, για την οποία είμαι σχεδόν σίγουρη ότι αποτελώ ηδη πρότυπο ζωής (οχι πες μου....σου κουνάει κανείς την κόκκινη αγελαδίτσα πιο ωραία από τη νονά?), προσθέτω υγεία, ευημερία και μακροζωία για εκείνους που αγαπώ! Οι υπόλοιποι να κάνουν τακτικά εξετάσεις!

Α! Να μην ξεχάσω κι εκείνη τη ρημαδοNutelloβροχή που εχω ζητήσει εδω και ενα χρόνο αλλά προκοπή δεν εχω δει.

Μανιφέστο οτι να'ναι αλλά μην ξεχνάτε οτι είναι Ιούλιος και τον Ιούλιο δηλώνω περιορισμένη εγκεφαλική λειτουργία με αραιές εκλάμψεις οι οποίες διαρκούν ελάχιστα και αφορούν βασικές ανάγκες επιβίωσης και τίποτα πιο ουσιώδες.

Πι Ες: Ο/Η Naf είπε...και η Ιο συμφώνησε: Το ξέρω οτι ζητάω πολλά αλλά νά κάτι τελεταίο: ανεξίτηλο-super fabulus manicure/pedicure/make up φερ έβερ???Ε?ΕΕ???

Απορώ πως το είχα ξεχάσει!!!!!!!! Τζήζους! Thank u ladies! Να βάλουμε και κομμωτηριακά ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (aka ανταύγειες, βαφή και χτένισμα ) χωρίς να χρειάζεται να πηγαίνουμε στα σαλόν ντε μπωτέ παρα μόνο για να πάρουμε λίγο τις άκρες ή θεωρείτε ότι είναι πολύ ρεαλιστικό για τα γούστα μας?

Είναι αυτό που λέμε...

ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΗΝ ΚΑΝΩ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Χάθηκα...

...κυριολεκτικά!

Είπα να ακολουθήσω άλλο δρόμο για το γραφείο σήμερα και χάθηκα στα στενά στους πρόποδες του Λυκαβηττού!
Το ένστικτό μου έλεγε αριστερά και ως συνήθως ήταν διαμετρικά αντίθετο από την κατεύθυνση που έπρεπε να ακολουθήσω οπότε βρέθηκα να σουλατσάρω εντός κι εκτός Κολωνακίου αναζητώντας τα επι τα αυτά!
Κι ενω ήταν σχετικά πρωί ο ήλιος βαρούσε ανελέητα, κι ενω οι περαστικοί μου έλεγαν οτι έπρεπε να γυρίσω πρός τα πίσω και να κάνω δεξιά εγω το χαβά μου πήγαινα ευθεία...έχοντας φυσικά στρίψει αριστερά!
Κι όμως στη στροφή επάνω κι αφού βρέθηκα αρκετά πιο πάνω από οσο θα έπρεπε (αφού ανέβηκα με δόξα και τιμή μια ανηφόρα στη διάρκεια της οποίας σιχτίρισα τα Κολομβικά μου ένστικτα που είναι και λανθασμένα!) είδα την Αθήνα από ψηλά και οχι στην ευθεία.
Είδα παλιά σπίτια με τα σημάδια του χρόνου να κρέμονται στα μπαλκόνια τους, κι άλλα ανακαινισμένα να κρατάνε κάτι από τη δόξα του παλιού και τη μόδα του καινούριου.
Είδα κυρίες "βέρες Κολωνακιώτισες" με πέρλες και φαρδιά καπέλα να βγάζουν τα μικρά πατσαβουράκια τους βόλτα, να τα σέρνουν στο πεζοδρόμιο κάτω από έναν Αθηναϊκό ήλιο που έβραζε, κι όμως εκείνες με τον αέρα μιας κάποιας διαχρονικής αριστοκρατίας περπατούσαν δίπλα μου σαν αερικά σκορπώντας Μυρτώ λεμόνι στο πέρασμα και την καλημέρα τους.
Είδα το δρόμο που ανεβαίνει στο θέατρο του Λυκαβηττού και θυμήθηκα όλες εκείνες τις συναυλίες για τις οποίες εχω ξεποδαριστεί και ξεσανδαλωθεί (γιατί καλό το σανδαλάκι κοπελιά αλλά οχι όταν πρόκειται να ανέβεις τρέχοντας τον χωματόδρομο γιατί ακούς ηδη τον Αλκίνοο να τραγουδάει τις πρώτες νότες από τον "Προσκυνητή" και είσαι και κουλτουριάρα ωρες ωρες!) αλλά κάθε φορά άξιζε τον κόπο...ασε που το κατέβασμα σε πάει από μόνο του!
Είδα ενα κιούτικο μαγαζάκι το οποίο χρονολογείται από το 1950 και πουλάει χειροποίητα καράβια σε διάφορα μεγέθη, από εκείνα που ακόμα και τώρα στολίζουν τα Χριστούγεννα αντί δέντρου (ψιτ kyrios Dot, φέτος κι εμείς παπόρι θα στολίσουμε οπότε το δέντρο μπορείς να το ανακυκλώσεις!)
Μετά από κύκλους επί κύκλων έφτασα στο γραφείο με καθυστέρηση μιας κάποιας ώρας και με την δικαιολογία "χάθηκα" στο στόμα. Το παράξενο είναι οτι με πίστεψαν...
Τελικά, η Αθήνα που μισώ να αγαπώ, η Αθήνα που με κουράζει κι ολο θέλω να φεύγω, η Αθήνα που μου λείπει όταν φεύγω και όταν επιστρέφω για λίγο με ανακουφίζει, η Αθήνα στην οποία μεγαλώνω και ζω, η Αθήνα με το πολύ τσιμέντο και το τόσο λίγο πράσσινο, αυτή η Αθήνα με μάγεψε ακόμα μια φορά.
Είναι αυτό που λέμε "παράξενη πόλη"...?