Παράσκευη πρωί...λαλαλαλαλαλα (φιτ φιτ φιου!)...

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!!!!!!!
(και ας λέει ακόμα 31/7/08...)

Ειλικρινές P.S.

Μπορεί όλη αυτή η ιστορία με το Blog να ξεκίνησε-όπως πολλές φορές εχω πεί σε συζητήσεις με φίλους-ως μια μορφή ψυχοθεραπείας (τα λεω, τα διαβάζω, ηρεμώ και δεν ζαλίζω τον κόσμο) αλλά με τον καιρό, αυτή η μικρή ή μεγάλη επαφή με όσους έχουμε πεί έστω και μια κουβέντα, έγινε κομμάτι της καθημερινότητάς μου.
Το τραγούδι που μαζί ακούσαμε και μας θύμισε κάτι ή τίποτα, το πρόβλημα που μοιραστήκαμε, μια χαρά που μας έτυχε, μια ιστορία πάνω δυο ιστορίες κάτω...
Έτσι πολύ απλά σας λέω ότι θα μου λείψετε όλοι. Θα μου λείψει η παρέα σας.
Μπορεί ορισμένων η μορφή να είναι ακόμα απροσδιόριστη αλλά τα λόγια και μόνο κρατάνε καλή συντροφιά...
Ευχαριστώ για την βόλτα που κάνουμε μαζί μέσα από κάθε post...αν μη τι άλλο τα καλά τα απολαμβάνουμε και τα λιγότερο καλά... τα απαξιώνουμε και πάλι το ευχαριστιόμαστε! ;)

Το τραγουδάκι (μισό loop για ολόκληρο καλοκαίρι!) παίζει για όλους μας...

Καλό καλοκαίρι σε όλους...Να ταξιδέψουμε με το σώμα, με το μυαλό και πάλι εδω να γυρίσουμε να τα πούμε ολα!

Με αγάπη,

1 :) .

Την Πέμπτη δεν κρατιέμαι...

...και όλη μέρα κατουριέμαι!

Αυτό άκουσα στην τράπεζα σήμερα οσο περίμενα στην ουρά να εξυπηρετηθώ! Θεϊκή ατάκα και εκείνη τη στιγμή με εξέφραζε απόλυτα!

Διότι όταν περιμένεις με τις ώρες μαζί με άλλους 30 μπροστά και άλλους 30 από πίσω να μουρμουράνε, όλες οι βιολογικές σου ανάγκες ξυπνάνε. Έτσι πεινάς, νυστάζεις, θες να πας στο μπάνιο και εν γένει θέλεις να κάνεις ολα οσα δεν μπορείς.
Τι κάνεις λοιπον? Θα σου πω. Βρίσκεις τον φαινομενικά πιο ανυπόμονο και τον μπριζώνεις ώστε να ξεκινήσει ο φραμπαλάς να περάσει η ώρα. :)

Το σημερινό θύμα ήταν σε απόσταση αναπνοής και δεν χρειάστηκε να κάνω πολλά. Με το που μπήκε μέσα, οριοθέτησε το χώρο του ("ποιός είναι τελευταίος? Εσείς? Είμαι από πίσω σας") και κάθησε σε μια γωνία. Γύρω στα 50, ίδρωνε, φυσούσε ξεφυσούσε και έκανε αέρα με μια ζενιάλ βεντάλια φούξια με κάτι λέλουδα μωβ. Chic σου λέω!

Κάποια στιγμή κι ενω η ουρά έχει σταματήσει να προχωράει βγάζω ενα μακρόσυρτο "ουυυυυυυυυυυφ" δήθεν άνευ λόγου και αιτίας. Αυτό ήταν! Το "ουφ" το δικό μου άστραψε στα εγκεφαλικά κύτταρα του κυρίου ο οποίος αναπήδησε με τη βεντάλια στο χέρι και άρχισε να πηγαίνε περα δώθε.
"Τι κατάσταση είναι αυτή? Θα πεθάνουμε για να πληρώσουμε εναν λογαριασμό (την εφορία του ήρθε να πληρώσει αλλά δεν βαριέσαι, ας το λέμε λογαριασμό είναι πιο ανώδυνο!) μόνο 2 ταμεία είναι ανοιχτά και είμαστε τόσοι χριστιανοί εδω!"

Την κατάσταση σπέυδει A.S.A.P να σώσει ο κύριος διευθυντής!
Μια απίστευτη προσωπικότητα που τα έχει καλά με όλους. Κατανοεί τα προβλήματα κάθε κυρίας της οποίας το παιδί δεν πέρασε στις Πανελλήνιες και τώρα σπουδάζει στα εξωτερικά και πρέπει κάθε μήνα να του στέλνει 1000€ γιατί "Tι να κάνει το πουλάκι μου έχει αναγκες!" (ακριβό πουλάκι κανατε μανδάμ, την επόμενη φορά πάρτε ενα καναρινάκι να σας τραγουδάει κιόλας...τσάμπα!) και κάθε καημένου που έχει πάρει 1-2-3 δάνεια τα οποία δεν μπορεί να πληρώσει εγκαίρως και του βάζουν οι "κακοί" της τράπεζας αδικαιολόγητους τόκους για μια ημέρα καθυστέρησης! (Κύριέ μου, άλλοι και άλλοι αυτη τη "μια μέρα καθυστέρησης" την πληρώνουν μια ζωή κι εσείς σκάτε για ενα τόσο δα μικρό επιτοκιάκι? ήμρτον!)

Ο φοβερός αυτός διευθυντής λοιπόν ήρθε να φέρει την Ειρήνη (καλώς με!) Με λάθος τρόπο!
"Έχετε απόλυτο δίκιο αλλά πρέπει να καταλάβετε ότι πολλοί συνάδελφοι λείπουν με άδεια και...". Στο άκουσμα της λέξης "άδεια" ο κύριος από πίσω είχε μεταφερθεί 3 κυρίες και 5 παππούδες μπροστά και ήταν ηδη σε θέση μάχης!
"Κι επειδή εσείς κάνετε διακοπές εμείς θα πρέπει να περιμένουμε με τις ώρες να μας τρώει η ζέστη? (το air condition στο φουλ, λίγο ακόμα και θα φεύγαμε με κρυοπαγήματα!) Κι εμείς θα θέλαμε να είμαστε σε κάποια παραλία με το αμόρε μας (αχου αχου που είναι και της σχολής J'adore!) αλλά είμαστε ακόμα εδω να πληρώνουμε τους λογαριασμούς (εφορία είπαμε!) και να μας τρώει το λιοπύρι! Φυσάει κιόλας! (άσχετο!)"

Ο κύριος διευθυντής εχει σταυρώσει τα χέρια του στο στήθος, έχει πάρει το ύφος "σας καταλαβαίνω απόλυτα-έχετε δίκιο-σας εχω γραμμένο-πότε θα φύγω να γλιτώσω γαμώ το Οικονομικό μου Πανεπιστήμιο μέσα!" και κουνάει το κεφάλι του πάνω κάτω.
"Σας παρακαλώ να ηρεμήσετε. Έχετε δίκιο αλλά θα πρέπει να κάνετε υπομονή. Εκτός αν υπάρχει θέμα υγείας που να επιβάλει την άμεση εξυπηρέτησή σας, διαφορετικά θα πρέπει να περιμένετε στην ουρά όπως οι υπόλοιποι".

Έλαμψε ο κύριος και θυμήθηκε ότι έχει πίεση! Και το είπε με τόση χαρά λες και κέρδισε το Τζόκερ με δώρο το πιεσόμετρο!
"Είμαι υπερτασικός" αναφώνησε και μετά βίας συγκράτησε το "γιούπι".
Κι εκεί κάπου άρχισαν τα παράπλευρα όργανα...Με ενα στόμα μια φωνή άρχισαν όλοι να παραθέτουν τα προβλήματά τους.

"κι εγω εχω πίεση"
"εγω εχω την καρδιά μου"
"εχω ηλικιωμένο άνθρωπο σπίτι"
...

και ο υπερτασικός κύριος μουγκάθηκε απότομα καθώς ως φάνηκε ουδείς ήταν διατεθημένος να δώσει την πολύτιμη θέση του.

Ο κύριος διευθυντής είπε ενα μαραμένο "δυστυχώς..." γύρισε την πλάτη του και επέστρεψε στο γραφείο του με τις μπλιμπλικοοθόνες να αναβοσβήνουν.

Ο υπερτασικός κύριος μουρμούρισε κάτι που ακούστηκε σαν "γκρμαλστοδιαολογκρ" και βάλθηκε να κοιτάει τον λογαριασμό (εφορία!) ενω ο υπόλοιπος λαός, αφού είπε τον καημό του και ηρεμήσε λούφαξε στην ορθοστασία του και συνέχισε να περιμένει.

Με αυτά και με εκείνα ήρθε και η σειρά μου...

Τελικά, η ώρα περνάει ευχάριστα όταν έχεις έναν κύριο και έναν λαό που θέλουν απλά να πάρουν ο ένας τη θέση του άλλου στην ουρά, ανάλογα με το ποιός είναι πιο μπροστά!

Α! Μην ξεχνιόμαστε...Πέμπτη είναι...και πέρασε!

Τετάρτη πως βαριέμαι...

...τις ερωτήσεις τύπου "ήρθες" όταν μπαίνω στο γραφείο!

Καλέ δεν με βλέπεις? Ναι! Τί ρωτάς τότενες? Και αν σου πω όχι ποιόν θα πιστέψεις? Εσένα που με βλέπεις ή εμένα που σου λέω με βεβαιότητα ότι δεν έχω έρθει?

Απαντάω "οχι" και σε κοιτάω. Μου σκάς μισό γελάκι και με ρωτάς αν εχω όρεξη για καυγά...εεε....οχι! Αλλά δεν είναι λίγο παράλογη η ερώτησή σου εφόσον με βλέπεις?

Οι ώρες περνάνε, κάνουμε τη δουλειά μας ευτυχισμένα όλοι μαζί, τιμολογούμε με τρελούς ρυθμούς με τη χθεσινή βεβαιότητα ότι ουδείς θα ασχοληθεί να μας πληρώσει και ξαφνικά περνάς από δίπλα μου, κοιτάς το άδειο πιάτο πάνω στο γραφείο ΜΟΥ και με ρωτάς "έφαγες?" Οχι "τί έφαγες" αλλά σκέτο "έφαγες?". Σε κοιτάω με απορία και σου απαντώ, γραφικά πλεόν, "οχι". Με ρωτάς "ποιός έφαγε" και σου απαντώ "εγω". Με κοιτάς με απογοήτευση και κουνάς το κεφάλι σου. Σε κοιτάω απλά και περιμένω την ερώτηση-δήλωση που έρχεται περήφανα "τελικά σήμερα δεν είσαι με τα καλά σου?!" "Οχι, ειμαι με το τζην" (χαχαχαχα...) Κάνεις να φύγεις, γυρνάς, με ξανακοιτάς και με τρόπο κοιτάς τι φοράω! Δεν το κατάλαβες το χιουμοράκι έτσι?

Τικ τακ τικ τακ...Τσουπ να'σαι πάλι που ξεπροβάλεις από την πόρτα. "Μου τυπώνεις εκείνο το excel που μας έστειλαν με την προσφορά για το πρόγραμμα BlipBlop 3.2.4.5?"- "Κάτσε να στο στείλω με email" (Σημείωση: οι γνώσεις σου στον Η/Υ είναι τοπογραφικού χαρακτήρα...που είναι ο υπολογιστής? Εκεί. Τέλος!) Δεν προλαβαίνουν να περάσουν 10 δεύτερα από το send και με ύφος "Είμαι ο I.T. του Bill Gates αλλά δεν σας το εχω πει και με φωνάζουνε E.T." με ρωτάς γιατί δεν σου έχει έρθει ακόμα. "Μόλις το έστειλα, ίσως πάρει μερικά λεπτά" - "Καλά γιατί? Στο διπλανό γραφείο είμαι!" Ακολουθεί ολιγοδευτερόλεπτη παύση καθώς δεν βρίσκω απάντηση σε αυτή την ερώτηση-αγανάκτηση και σε κοιτάω που με κοιτάς απορημένος και ενοχλημένος με τις τεχνολογίες που δεν κατανοείς αλλά για τις οποίες έχεις άποψη!
Σκέφτομαι μια ευφυή βλακεία να σου πω αλλά με προλαβαίνεις και μου δηλώνεις με συγκρατημένη βεβαιότητα ότι "δεν έχει σήμα οπότε -ίσως- γι'αυτο να καθυστερεί" και νιώθω σαν την αγελάδα που βλέπει το τρένο να έρχεται και σε κάθε τσουφ απλά ανοιγοκλείνει τα μάτια. "Ίσως να έχεις δίκιο...ίσως φταίει ο ΟΤΕ"

Τι να σε κάνω που εκτός από αφεντικό είσαι και μπαμπάς -μου- και τα έφερε έτσι η ζωή να πρέπει και αυτή την Τετάρτη (που μεταξύ μας και οι 2 είμαστε βαρεμένοι!) να τα πάμε καλά...Καλή μας υπομονή, αύριο είναι Πέμπτη...

P.s. Κάθε μέρα μου λες να κάνω εξετάσεις γιατί είμαι χλωμή...μήπως τελικά φταίει το ρουζ? :)

Την Τρίτη δεν αντέχω...

Πάλι καλά που υπάρχουν κάτι τέτοια κομματάκια να μου μελαγχολούν ευχάριστα την Τρίτη την ώρα που τιμολογώ όσους έμειναν ακόμα στην πόλη των τρελών.
Σε σας αφιερωμένο αγαπημένοι μου πελάτες που ξέρω ότι σιγά μη με πληρώσετε καλοκαιριάτικα αλλά κατά βάθος αγαπώ να σας μισώ και γι'αυτό μέχρι να φύγω θα σας βομβαρδίζω με τιμολόγια!

Το νου σας!

...You were always pretty reckless with your love,
Come with the sun and getting restless when it's gone,
And when you go you leave me breathless and alone,
You leave me breathless,
When you close the door it feels just like you took the air out of the room with you

p.s. Thank you VagLuv!

Δευτέρα κάτι έχω...

Όποιος συμπαθεί τις Δευτέρες να σηκώσει το χέρι του...
...
...

Κανείς? Τίποτα? Εσείς μαντάμ εκεί πίσω μήπως σηκώσατε το χεράκι σας? Οχι είναι το καπέλο σας pardon! Εξαιρετικό το παραδείσσιο πουλί σας, τι είναι μπεκατσίνι? :) The one and only βlack χιούμορ της dot! :)

Λοιπόν τι σοφό έλεγα? Α ναι...η Δευτέρα είναι μια πολύ άσχημη μέρα και είναι ίσως η μόνη ημέρα της εβδομάδας που έχει σύνδρομο. Το διαχρονικά ενοχλητικό "σύνδρομο της Δευτέρας". Συνοδεύεται από νευράκια, μελαγχολία και γενικότερα κατσούφικη διάθεση. Αν το καλοσκεφτείς, τα πιο δυσάρεστα πράγματα τη Δευτέρα ξεκινάνε από την παιδική μας ηλικία...

Σχολείο - Μπορεί να έχουν περάσει κάμποσα χρόνια από τότε που πήγαινες σχολείο αλλά ακόμα θυμάσαι εκείνο το σφίξιμο στη στήθος κάθε Κυριακή βράδυ, λίγο μετά τη χαρακτηριστική μουσική από την Αθλητική Κυριακή στην ΕΡΤ, όπου έπρεπε να βγάλεις τα ρούχα σου για την επόμενη μέρα (γιατί με το μάτι μισόκλειστο το πρωί κάθε απόπειρα επιτυχών χρωματικών συνδυασμών ήταν εξαρχής χαμένη!) να φτιάξεις τη....σάκα, να αγχωθείς για ότι δεν είχες διαβάσει (προσωπική παραδοσιακή αναλογία: για κάθε ενα μάθημα που διάβαζα υπήρχαν 2-3 που δεν διάβαζα με τον διαχωρισμό να γίνεται βάσει του ονόματος που είχε εξεταστεί την τελευταία φορά. Αν σε κάποιο μάθημα κινδύνευα με "ιερά εξέταση" επικεντρωνόμουν εκεί ενω τα υπόλοιπα τα άφηνα για το διάλειμμα!) και μετά να ξαπλώσεις στο κρεβάτι και να χαζεύεις το ταβάνι υπολογίζοντας τις μέρες μέχρι τα Χριστούγεννα, το Πάσχα, το καλοκαίρι και όλες τις μονοήμερες αργίες. Σε περιπτώσεις διαγωνισμάτων ή απλού άγχους ενδεχομένως να περνούσες ολο το βράδυ κάνοντας πρόβα το "μαμά δεν αισθάνομαι πολύ καλά" της επόμενης μέρας με μηδενικές υποκριτικές ικανότητες και η μαμά με βλέμα "πάλι τα ίδια?" να σου λέει απλά "σήκω" το οποίο δεν άφηνε περιθώρια για τις λιποθυμίες που είχες κατα νου.

Μετά το σχολείο είτε πηγαίνεις να υπηρετήσεις τη μαμά πατρίδα (εδω δεν εχω άποψη καθώς δεν εχω κάνει φαντάρος ούτε είχα τη χαρα να πλέξω κάλτσες για κανένα ναύτη μούτσο, δεκανέα, υπολοχαγό κλπ!) είτε μπαίνεις σε κάποια σχολή (1η επιλογή ή 35η από ενα σημείο και μετά δεν έχει σημασία...πλέον σπουδάζεις και οι γονείς σε βλέπουν ηδη γιατρό ακόμα και να έχεις περάσει στη σχολή ιχθοκαλλιεργιών Μεσολογγίου!) και το σύνδρομο της Δευτέρας για λίγο σε εγκαταλείπει. Δηλώνεις φοιτητής και λίγο πολύ όλες οι μέρες είναι ίδιες. Αν είσαι μάλιστα φοιτητής μακριά από το σπίτι σου τότε ο πρώτος χρόνος ισοδυναμεί με επιδοτούμενες διακοπές διαρκείας ή ενα συνεχές σαββατοκύριακο, μια κατάσταση την οποία πείθεις τον εαυτό σου ότι δικαιούσαι μετά από το άγχος των πανελληνίων. Ξεκούραση σώματος και πνεύματος.

Και τα χρόνια περνάνε, αισίως παίρνεις πτυχίο (κάποια στιγμή, ανάλογα με το πόσο αιώνιος φοιτητής δηλώνεις και αισθάνεσαι) και απο κει και πέρα είτε κάνεις ενα μεταπτυχιακούλι ακολουθώντας τη μόδα και τις ανάγκες εύρεσης εργασίας, είτε κλείνεις μύτη και πέφτεις απευθείας στα βαθειά αναζητώντας δουλειά.

Απο εδω δυο δρόμοι ξεκινούν...

Ο ένας είναι του μεταπτυχιακού, στη διαδρομή του οποίου η Δευτέρα αρχικά παραμένει ως είχε (ίδια με τις υπόλοιπες μέρες) αλλά με τον καιρό σου δείχνει τις διαθέσεις της όταν αρχίζει να συνοδεύεται από έννοιες όπως "εμπρόθεσμη παράδοση εργασίας" ή αλλιώς (και πιο τρομακτικά) deadline!!! Να τη φας και να είναι κρύα! Εκεί θυμάσαι κάτι από τον τρόμο του σχολείου και αναρωτιέσαι αν έτσι θα είναι η ζωή σου στο εξής ενω την ίδια στιγμή τα δεδομένα είναι σαφή...έτσι θα είναι η ζωή σου στο εξής!

Στη περίπτωση που έχεις επιλέξει -και έχεις καταφέρει- να βρείς δουλειά μετά το πανεπιστήμιο χωρίς μεταπτυχιακό (που πας ξυπόλητος στα αγκάθια Θανάσ'?) απλά έχεις προλάβει το αναπόφευκτο και έχεις καταλήξει με σιγουριά ότι έτσι θα είναι η ζωή σου στο εξής εφόσον, οσο και να σου αρέσει αυτό που κάνεις, δεν με πείθεις ότι κάθε Δευτέρα πας δουλειά με το χαμόγελο και την ανακούφιση "ουφ Σαββατοκύριακο ήταν και πέρασε" ενω τα μάτια σου πετάνε καρδούλες πρός τη μεριά του αφεντικού σου!
Η εκδοχή αυτή αφορά και την περίπτωση εκείνη όπου τελικά έκανες μεταπτυχιακούλι, βγήκες με το κεφάλι ψηλά και με ύφος "I have the power" και μετά χρόνου, κόπων και βασάνων βρήκες δουλειά λίγο διαφορετική από ότι υπολόγιζες και με λιγότερα έσοδα από οσα θα ήθελες αλλά έχεις μέλλον να πριονίσεις τις καρέκλες των συναδέλφων και να ανέβεις στην ιεραρχία!

Τελικά, το μόνο διάστημα της ζωής μου κατά το οποίο η Δευτέρα πραγματικά δεν με απασχολούσε ήταν από τα 0 μου εως το Δημοτικό όταν μάθαινα να τη γράφω και το μόνο που με ενοχλούσε ήταν ότι γράφεται με "υ" αντί με "φ". Που να ήξερα...

Καλή εβδομάδα να έχουμε!!! :)

p.s. Μη ξεχάσω...και οι δίαιτες Δευτέρα ξεκινάνε...άλλο που τελειώνουν την Τρίτη της ίδιας εβδομάδας!

11 "Να..." ώστε 1 "Να μην..."

Λένε πως το παρόν δεν προλαβαίνεις να το ζήσεις, μπορείς όμως να το θυμάσαι. Όταν το παρόν "παρόν" γίνει παρελθόν κι εσυ θα ζείς ενα διαφορετικό παρόν το οποίο θα περνάει με ταχύτητα φωτός, θα έχεις το παρελθοντικό παρόν σαν ανάμνηση να θυμάσαι και να χαίρεσαι.

Στα πλαίσια αυτής της απλοϊκά μπουρδουκλωμένης φιλοσοφίας αποφασίζω τα ακολουθα:

Να (σε) ερωτευτώ ξανά! (Απλά και όμορφα!)
Να (σε) αγαπήσω πιο δυνατά και με διάρκεια...απεριόριστη (Αγάπη σαν σύνδεση κινητής τηλεφωνίας με χαμηλό πάγιο και fun υπηρεσίες!!)
Να μη με ρίχνω για βλακείες και όταν το κάνω να μου δίνω το χέρι να σηκωθώ (Σιγά που θα κάτσω κάτω και ο κόσμος θα συνεχίσει να γυρίζει!)
Να παω για ψώνια και να αγοράσω σημαντικές βλακείες που τόσο καιρό θεωρώ πως δεν χρειάζομαι αλλά τελικά τις εχω ανάγκη (π.χ. ...δεν εχω ιδεα τι αλλά όταν το δω θα το καταλάβω!)
Να περάσω χρόνο με τις φίλες μου που μου έχουν λείψει (Αλκοόλ χωρίς εσάς δεν πίνω κορίτσια το υπόσχομαι!)
Να (σε) μεθύσω ενα βράδυ (και να μην θυμάσαι τίποτα την επόμενη μέρα)
Να κάνω οικονομία για να κάνω ενα ταξίδι στην Αμερική που τόσο θέλω (...αυτο δεν συμβαδίζει με τα ψώνια εκτός αν κάνω υπομονή μέχρι να μαζέψω λεφτά και παω στην Αμερική και φωνίσω εκεί...ε...ναι...δύσκολο!)
Να μετράω τις μέρες ανάποδα μέχρι τις διακοπές (7...6...5...)
Να οδηγήσω εγω αυτό το σκ κι εσυ να κοιμάσαι στο διπλανό κάθισμα (θα σε ξυπνήσω 1 χλμ πρίν φτάσουμε τα διόδια γιατί και να κρατάω το τιμόνι και να ψάχνω ψιλά και να πηγαίνουμε ευθεία και μέσα σε ολα να ΜΗΝ αγχωθώ δεν γίνεται!)
Να δοκιμάσω με τη βοήθεια της partner in ice cream crime όλα τα παγωτάδικα που προτείνει η Lifο μέχρι είτε να βρούμε το καλύτερο είτε να μας πιάσει η κοιλιά μας (και να μας πιάσει απλά συνεχίζουμε το θεάρεστο έργο μας!)

Τέλος, οσο περνάει από το χέρι μου...

Αποφασίζω, γιατί έτσι θέλω, να μην πάψει κανείς να χαμογελάει καθώς ότι άσχημο και αν μας συμβαίνει έχουμε την υγειά μας, έχουμε ανθρώπους δίπλα μας να μοιραστούμε τα καλά και τα κακά και σε τελική ανάλυση...οσο πιο πολύ εμείς χαμογελάμε τόσο πιο καλά νιώθουν και οι άλλοι γύρω μας!

...γιατί πολύ απλά θέλω ενα γεμάτο παρελθόν, για να έχω ιστορίες να λέω σε όποιον έχει διάθεση να ακούσει, ενα ζωντανό παρόν γιατί εγω αποφασίζω γι'αυτό και ενα μέλλον που δεν εχω ιδέα πως θα είναι αλλά το καλό που του θέλω να είναι έτσι όπως το εχω ονειρευτεί...ωστε να μην χρειαστεί ποτέ ξανά να ανησυχήσω για ανοιχτό παράθυρο στη ζωή μου! :)