Don't mind me...

...απλά προετοιμάζομαι για τον ερχομό του γεννέθλιου μήνα Μάρτη (= March = με μικρό "m" πορεία, εξ ου και η επιλογή της φωτογραφίας!)
Ας έρθει με ήλιο, ας μείνει το γνωστό διάστημα των 31 ημερών (οχι σαν τον Φλεβάρη που έχει υπαρξιακές αναζητήσεις, πότε με 28 και πότε με 29 ημέρες!) και αφού σβήσω 30 κεράκια χωρίς να χρειαστώ υπογλώσσιο, ας πάει στο καλό!

Καλό μήνα!

Λες να κουνηθούμε?

Μετά τον σεισμό στην Ινδοκίνα και χωρίς να εχω γεωγραφικές ή γεωλογικές γνώσεις ώστε να αντιλαμβάνομαι τις επιπτώσεις του εν λόγω φαινομένου για τον υπόλοιπο κόσμο και ειδικά για την Ελλαδίτσα μας, παρόλα αυτά πιάνω την ψυχολογία μου, ομοίως με αυτή της μάζας, να θορυβείται! Πόσο παράλογο είναι αυτό ανάθεμα και αν ξέρω. Όταν μάλιστα χθές ενας συνάδελφος μου είπε ότι μια φίλη της γυναίκας του που δουλεύει στο στρατιωτικό νοσοκομείο (η φίλη) της είπε (της γυναίκας του συναδέλφου) ότι τους είχαν σε κατάσταση ετοιμότητας και δεν τους άφηναν να γυρίσουν στα σπίτια τους γιατί περίμεναν/περιμένουν μεγάλο σεισμό να γίνει στην Αθήνα εκεί...ας πούμε ανησύχησα λίγο παραπάνω. Πήγα σπίτι, επιστράτευσα φακό και νερό ενω την ίδια στιγμή έψαχνα μια σφυρίχτρα που μας είχαν δώσει last year στη συναυλία των James...δεν την βρήκα! Φτου! Το νου μου είχα συνέχεια στα γατιά, τα σοφά αυτά αιλουροειδή, περιμένοντας ενα σημάδι αλλαγής στη συμπεριφορά τους. Στην κοσμάρα τους αυτά. Πάλευαν, έτρωγαν, ηρεμούσαν για μισή ώρα και μετά πάλι τα ίδια. Τελικά το πήρα απόφαση να ηρεμήσω, να μην επηρεάζομαι από τις ανησυχίες των άλλων και ότι είναι να γίνει θα γίνει. Για την ώρα ψάχνω εκείνο το deep blue βερνίκι νυχιών της Channel το οποίο έχει γίνει ανάρπαστο ακόμα δεν κυκλοφόρησε! Ελπίζω μόνο αν είναι να κουνηθούμε να μην γίνει την ώρα που θα κάνω νύχια!

Ιστορίες πολυκατοικιών...

Αν εξαιρέσει κανείς τους τυχερούς που ζούν εξω από τα τείχη των Αθηνών και μένουν σε μονοκατοικία με κήπο ή αυλή και έχουν την ησυχία τους, όλοι οι υπόλοιποι είμαστε στιβαγμένοι σε μικρά κουτάκια των 50-60 τ.μ. με ηχομόνωση από τσιγαρόχαρτο, όπου φτερνίζεται ο γείτονας και πετάγεσαι να τους δώσεις χαρτομάντηλο!

Σε ενα τέτοιο κουτάκι λοιπόν μένουμε κι εμείς, περιστοιχισμένοι από άλλα κουτάκια όπου εξελίσσονται καθημερινές ιστορίες ανθρώπινης τρέλλας...
Σήμερα, όλως παραδόξως σηκώθηκα περί τις 07.30 οπότε μπόρεσα να απολαύσω τις χαρές του πρωινού αντί να βουρτσίζω τα δόντια προσπαθώντας να βάλω καλσόν, να ισιώσω τη φούστα, να βάλω μάσκαρα στο μάτι και οχι στη μύτη και φυσικά να ταιριάξω παπούτσια. Αφου λοιπόν ξεπροβόδησα την αγάπη με Home made σαντουιτσάκι στο καλαθάκι του και μήλο για τη λιγούρα, αφού έστρωσα κρεβάτι και έκανα μπάνιο (ωραίο πράγμα το ντουσάκι το πρωί κοπελιά) είπα να φάω τα δημητριακά μου σαν άνθρωπος.
Κανονικά τρώω απολαυστικές αηδίες το πρωί αλλά η ζυγαριά τον τελευταίο καιρό με κερδίζει στα σημεία οπότε είπα να την κοροιδέψω...και καλά! Εκείνη τη στιγμή λοιπόν που εχω πάρει μπολάκι και οδεύω προς σαλόνι συνοδευόμενη από περιχαρείς Manu & Quillo που ετοιμάζονται να αράξουν σε ότι έχει απομείνει από την κατά τα άλλα art deco vouveau πολυθρόνα μας (με τόσες νυχιές θυμίζει τοίχο στο κελί ισοβίτη!), στην διπλανή πολυκατοικία με την οποία δ-υ-σ-τ-υ-χ-ώ-ς δεν έχουμε οπτικη επαφή έχει ξεκινήσει ενα πανηγυράκι, αρχικά μεταξύ μαμάς και κόρης η οποία θέλει να δανειστεί ενα μαυρό μολύβι ματιών.
Η μαμά για κάποιο λόγο αρνείται να της το δώσει, η κόρη της το παίρνει - μάλλονμε το έτσι θέλω - και την επίμαχη στιγμή σκάει μύτη μπαμπάς να χωρίσει τις 2 γυναίκες της ζωής του από το μαλλιοτράβηγμα. Μέγα λάθος μπαμπούλη! Διότι τα δυο θηλυκά έχουν ξυπνήσει ως φαίνεται θεόστραβα, σε σχέση με σένα που ρεπάρεις και είσαι μέσα στην άνοιξη!
Στο μεταξύ η καλή τους γειτόνισσα (βλ. η υπογράφουσα) έχει βγεί μπαλκόνι για καλύτερη ακουστική ενω τα γατιά ως γνήσιοι απόγονοι κουτσομπόλας μάνας έχουν βγάλει τα κεφάλια τους εξω από το μπαλκόνι, έχουν τεντώσει αυτιά και παρακολουθούν.

Σημείωση πρός εαυτό μου: να τους βάλω κάμερα κολάρο γιατί κάτι τέτοιες παρακολουθήσεις!

Ο μπαμπάς λοιπόν προσπαθεί να συμβιβάσει την κατάσταση, η κόρη είναι παρμένη με τη μαμά, η μάμα με την κόρη και ως εκ θαύματος και οι δυο τα χώνουν στον μπαμπά που ανακατεύτηκε. Δεν μιλάνε και ξεκάθαρα οπότε άντε να βγάλεις νόημα!
Εν τέλει, η κόρη φεύγει χωρίς το μολύβι επικαλούμενη διαβόλους και τριβόλους, η μαμά έχει την κρυφή χαρά ότι πέρασε το δικό της και ο μπαμπάς, έχοντας μάλλον βγεί στο μπαλκόνι, παίρνει την κόρη στο κινητό - εδω βοήθησε το ότι δεν μασούσα καν τα δημητριακά μου προκειμένου να ακούω καθαρά! - και της λέει να την περιμένει στη γωνία να της δώσει λεφτά να πάρει μολύβι...το γλυκό του κοριτσάκι! :D :D
Συμπεράσματα...1. οι μπαμπάδες έχουν αδυναμία στις κόρες τους και δεν τους χαλάνε χατήρι no matter waht 2. οι μαμάδες τσαντίζονται από το 1 και παίρνουν θέση για να μην γίνουν οι κόρες καλομαθημένες και "τα περιμένουν όλα στο χέρι και στο πόδι" (με αυτή την πασπαρτού έκφραση μεγάλωσα και ακόμα απορώ για τη συμμετοχή του ποδιού στην ιστορία!) 3. οι κόρες βιάζονται να μεγαλώσουν μέχρι να φτάσουν στα 25...μετά ψάχνουμε καλλυντικά με "διάφανη υφή και φυσικό αποτέλεσμα"! 4. οι μπαμπάδες θα έχουν πάντα άποψη και θα παρεμβαίνουν στους καυγάδες των γυναικών με την πεποίθηση ότι έχουν την λύση αλλά θα φεύγουν από το δωμάτιο κακήν κακώς και σιχτιρίζοντας την ώρα και τη στιγμή που είπαν να "βοηθήσουν" και...5. δεν υπάρχει καλύτερο κουτσομπολιό και αρτιότερες συνθήκες "στησίματος αυτιού" από αυτό που προσφέρει η σφηνοειδής κατασκευή των κουτιών που ζούμε.

Μ'αυτά και με κείνα πέρασε η ώρα και πάλι άργησα ενω στη γωνία μια πιτσιρίκα κοντά στα 15 περίμενε κάτι...κάποιον...? :D

Συγγνώμη...

(Για το Ανθούλι που ξέχασα τα γενέθλιά του και γι'αυτό η μπουμπού έχει να φάει πολύ πολύ ξύλο! Η επιλογή της φωτογραφίας δεν είναι τυχαία...είναι cute με σκοπό να την δεί και να ακολουθήσει το awww-ok-forgive αλλά αυτό ας μείνει μεταξύ μας! DUH!)

…Be a dreamer…

Dare to dream, for dreams see tomorrow.

Dare to make a wish, for wishing makes way for hope and hope is what keeps us all alive.

Dare to reach out for the things no one else can see.

Be unafraid to see what others cannot.

Believe in your heart and in your own goodness, for in doing so others will believe in them too.

Believe in magic, because life is full of it.

But most of all, believe in yourself because within you lies all the magic, the hope, the love and the dreams of tomorrow.

Happy (καθυστερημένα) birthday!!

Ένα όμορφο αμάξι με δυο άλογα...θα αγοράσω με το νεο Ευρώ!

Από τον Ιανουάριο του 2009 θα εκδωθούν αναμνηστικά νομίσματα των 2 Ευρώ για τον εορτασμό των 10 ετών από τη δημιουργία της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης. Ο καλλιτέχνης που κέρδισε τον διαγωνισμό με ποσοστό 41.48% είναι Έλληνας και ονομάζεται Γιώργος Σταματόπουλος.
Το νόμισμα συμβολίζει την μακραίωνη ιστορία των εμπορικών συναλλαγών του ανθρώπου, που ξεκίνησαν προϊστορικά ως συναλλαγές σε είδος για να φτάσουμε στη σημερινή Οικονομική και Νομισματική Ένωση. (πηγή:http://www.eurodesigncontest.eu/index.cfm?lang=el και φυσικά το βλογι της σοφής Σακαφιόρας)
Δηλώνω περήφανη για τη νίκη μας και ας ακούγεται μπαναλ...και ας με ξενίζει λίγο τούτο το "ανθρωπάκι των σπηλαίων"!


Επίσης δηλώνω ότι εχω σκοπό να μαζέψω πολλά 2ευρα και όταν κάνω μια περιουσία θα πάρω αυτο το Teletubbies αμαξάκι και θα κυκλοφορώ στους δρόμους της Αθήνας και θα γουστάρω τρελλά! Αν μάλιστα έχω και το ελικόπτερο του Star Channel να πετάει από πάνω και με βγάλουν παράθυρο στο βραδινό δελτίο με Λιάτσο θα ολοκληρωθώ! Merci!

P.S. Κι επειδή το blog αυτό έχει σοφό κοινό ιδού περαιτέρω πληροφορίες και το μελλοντικό μου αμάξι, χρώματος "συννεφούλα συννεφούλα"! Mr. Proxyjudge πάντα κάνετε τη διαφορά! :) :)

Another weekend to go...

Καλή εβδομάδα!

Το Σαββάτο ξύπνησα μια μια υποψία καλοκαιριού να μου τριβελίζει το μυαλό!! Όταν το πήραμε απόφαση και κατεβήκαμε στην "πλαζ του ήλιου", το σερλοκ-χολμικό μου δαιμόνιο επιβεβαιώθηκε! Ένας ήλιος σαν ταψί μπακλαβά και οι γνωστοί χειμερινοί λουόμενοι ρακετοπαίχτες ήταν ηδη εκεί μακαρίζοντας το summertime! Δεν κάναμε μπάνιο αλλά πήραμε καφεδάκι ανα χείρας και ξαπλώσαμε στην παραλία όπου και λιαστήκαμε φιλοσοφώντας! Όσο μας κάνει τη χάρη ο καιρός εμείς εκει θα είμαστε, on any given Saturday με καλαθάκι πικ νικ και καρώ τραπεζομαντηλάκι...οι θαραλέοι θα βουτήξουν οπότε όσοι πιστοί προσέλθετε!

Σαββάτο βράδυ πήγαμε στο πρώτο μας αποκριάτικο party! Oh yeah!! Το θέμα ήταν "τάσεις των νέων" οπότε θεωρήσαμε ότι οι emo θα είχαν την τιμητική τους! Τελικά το όλο σκηνικό θύμιζε κάτι από τη "θεία μου τη χίπισσα" με τον Τσιβιλίκα και την κουδούνα του συνδυασμένο με τους τελευταίους θαυμαστές του Alice Cooper και... 3 emo! Εμάς και τον φίλο Πέτρο του οποίου το όλο look του πάει τρελλά αλλά δεν τον βλέπω να το καθιερώνει!!
Επιστρατεύσαμε όλα τα στυλιστικά προϊόντα κόμης - αλλά και πάλι το μαλλί δεν κατάφερε να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, βλ. Φαρίνα και φουσκώνει μόνο του! - μολύβια ματιών, κόκκινα κραγιόν, γραβάτες πάνω από το tshirt με κονκάρδες που μιλούσαν για θάνατο - η δική μου πιο συγκεκριμένα έλεγε "death by chocolate" :) - πολύχρωμα allstarakia και φυσικά παντελόνι κάτω από τη μέση με τρελό boxeraki να διαφαίνεται σε όλο του μεγαλείο! Κερασάκι στην τούρτα ο φιόγκος στο μαλλί και, μιας και δεν είχα προνοήσει για hello kitty στεκούλα, δανείστηκα την κορδέλα γνωστού ζαχαροπλαστείου των Αθηνών! Ποιός νοιάζεται...σημασία έχει να το'χεις όχι από που το βρήκες!!!! Περάσαμε πολύ καλά, χορέψαμε τα γνωστά lambada, mambada Και Samantha Fox και θυμηθήκαμε τη νιότη μας όπως κάθε Καρναβάλι! Άντε και στα επόμενα!

Για την Κυριακή εχω μόνο μια φράση...Αve moi! Είδαμε ASTERIX AUX JEUX OLYMPIQUES ("Ο Αστερίξ στους Ολυμπιακούς Αγώνες" για τους μη γαλλομαθείς) κι ενω σαν ταινία στο σύνολό της ήταν απλά συμπαθητική, ο Alen Delon έδινε ρεσιτάλ με αυτά τα λόγια και μόνο...Ave moi και λάγνο βλέμμα στο είδωλό του! Κατά τα άλλα μπόλικοι guest stars έκαναν την εμφάνισή τους και γέμισαν 2 ώρες από τη ζωή μας ενω με την γειτόνισσα τσακίζαμε ζελίνια φιδάκια και κερασάκια!!! Ευελπιστώ ότι την Τρίτη θα πάμε για π(χ)οιότητα και θα απολαύσουμε τον φετινό νικητή των OSCAR στην κατηγορία "Α' καλύτερος αντρικός ρόλος" mr. Daniel-call me last of the Mohicans-Day Lewis! Για πληροφορίες σχετικά με τα OSCAR παρακαλώ απευθυνθείτε στην http://sakafiora.wordpress.com/
Καλή εβδομάδα!