Conclusion:

In between the start and the finish line, there is always the inevitable hope of The everlasting...
Too bad that the past is here to prove me wrong once again...eventually, nothing lasts forever.

Certainty...

I know, you love the song but not the singer
I know, you want the sin without the sinner

(Special senses in full speed...)

Flatline

Το καλό με τον επίμονο θόρυβο είναι οτι με τη λήξη του ακολουθεί μια ανακουφιστική ησυχία...
Και πλέον είμαι πεπεισμένη οτι δεν είναι τα αυτιά μου ευαίσθητα.
Είναι ο θόρυβος ενοχλητικός.
Παρακαλώ λοιπόν κάποιον να με βγάλει από την πρίζα...
Το καλώδιο ας επιστραφεί στον κατασκευαστή μου.
Ευχαριστώ προκαταβολικά.

Buscaglia's Love

One does not fall "in" or "out" of love. One grows in love...

We might as well be strangers

I don't know your thoughts these days
We're strangers in an empty space
I don't understand your heart
It's easier to be apart

We might as well be strangers in another town
We might as well be living in another time
We might as well, we might as well
We might as well be strangers, be strangers

Μαγικές οι ιδιότητες της μουσικής...παίρνει τα λόγια που δεν εχουν ειπωθεί, τα ντύνει με μια μελωδία που δεν έχει ακουστεί και συνθέτει ενα αποτέλεσμα το οποίο, την κατάλληλη χρονική στιγμή, σε αφήνει να αισθάνεσαι παράξενα εκτεθημένος...λες και κάποιος γνώριζε για σένα εκείνο που ακόμα κι εσυ δεν είχες καταλάβει. Τελικά τίποτα δεν μένει στη σιωπή, με τον ενα ή τον άλλο τρόπο ολα αποκτούν φωνή, ακόμα κι αν δεν είναι η δική σου.

Παράλογο?? Δεν απαντά! Αρα, λογικό!

Χθες το βράδυ περνώντας από τη λεωφόρο Συγγρού με τα πόδια είδα τα εξής:

Τα σκουπίδια, τα οποία έχουν ξεχυλίσει τους κάδους να εξάπτουν το τουριστικό, μάλλον, ενδιαφέρον μιας ομάδας Αμερικανών οι οποίοι οχι μόνο τα φωτογράφιζαν μεμονωμένα (τύπου "τοπίο στο σκουπιδαριό ντου γιου λαϊκ μαμαζελ δι Γκρης?") αλλά ποζάροντας παράλληλα δίπλα από το σωρό με σκέρτσο, νάζι, βερμούδα και κάλτσα ως τη γάμπα. Μη χαίρεσαι κοπελιά...βούκινο θα γίνουμε στο flickr!

Τον πορτιέρη ενός στριπτιτζάδικου λίγα μέτρα παρακάτω να έχει ανοίξει το καπώ ενός αυτοκινήτου και να μετράει άπειρα πακέτα τσιγάρα - διάφορες μάρκες - τα οποία ήταν τοποθετημένα μέσα σε ενα χαρτυφύλακα. Ηλικιωμένος περαστικός ο οποίος πήρε χαμπάρι το "τσιτσι" σταμάτησε για λίγο σόπινγκ! Περίπτερο την έκανε τη Μπέμπα ο πορτιέρης!

Μια κατακόκκινη γυαλισμένη και τεράστια Ferrari με ενα μουσάτο νεανία - golden (θα'θελε αλλά δε νομίζω Τακη!) Boy περνούσε την ίδια στιγμή, από το ίδιο σημείο μαρσάροντας....στον παράδρομο της Συγγρού...που από τα σκουπίδια δεν μπορείς να περπατήσεις καλά καλά πόσο μάλλον να "πατήσεις" λίγο παραπάνω το γκάζι της Ferrari. Πανε πάρε ενα Zastava να βρεις την υγειά σου παλλικαράκι μου. Κι αν είσαι τυχερός μπορεί να θεωρηθείς vintage από τα αμερικανάκια και να δεις τη μούρη σου στο flickr μαζί με το σκουπιδαριό. Πες ταζίκι και χαμογέλα!

Το κερασάκι στην τούρτα μου...το δημοφιλές στριπτιτζάδικο των νοτίων προαστίων Lido (να και διαφήμιση το Ντοτί!) προτιμάει και λανσάρει προφυλακτικά Versace! Διότι η φαντασία δεν έχει ορια, η πολυτέλεια στον έρωτα δεν είναι αμαρτία και εν πάσει περιπτώσει, αν ο Versace ζούσε αυτούς τους χαλεπούς καιρούς αν μη τι άλλο θα ήταν περήφανος να δει το λογότυπό του να ποζάρει έξοθεν του Lido παραπλεύρως ενός ψηφιοποιημένου οπίσθιου που ανεβοκατεβάζει ενα στρινγκ!

Αντι να αναρωτιέσαι γιατί περπατάω δεν μου λες καλύτερα...τελικά το σύμπαν μας κάνει πλάκα ή εμείς προσπαθούμε να τρελάνουμε το σύμπαν?